در امتدادِ حضور

هویت، دست‌خطِ تو بود

و تو، همان ترازو

آینه‌ای که در غبارِ زمان، به رنگِ خدا می‌تابید.

تو بودی که جامه از تنِ بی‌شرمِ غرب دریدی

تا هیولای کودک‌خوارِ زمانه را عریان کنی

و عطرِ گمشده‌ی عدالت را

به ریه‌های زخمیِ تاریخ بازگردانی.

تو به ما آموختی

که شهامت، نه ایستادن در سایه

که دویدن در متنِ میدان است؛

و دیدیم که چگونه عزت را

به قامتِ رعنای جوانان دوختی.

ایمان و وفا

همچون شهد، از کامِ تو بر جانِ مردم نشست.

تو بذرِ رستگاری را در خاکِ قلبِ امت کاشتی

تا ریشه‌های علم و عمل

در هم‌دستیِ شکوفه‌ها گره بخورند.

و اکنون من،

وارثِ خونِ تو برای فرداهایِ دور

با اشتیاقی که در ثانیه‌ها می‌تپد

روزها را سر می‌شمارم

به امیدِ آن‌که دوباره

از افقِ بازگشت، سر برآوری.